Een uitdagend jaar, dat gaat het in ieder geval worden voor het speciaal onderwijs in Nederland, dus ook voor onze eigen organisatie. Uitdagend, aangezien binnenkort officieel bekend zal gaan worden hoe het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap denkt de bij regeerakkoord afgesproken bezuiniging van maar liefst 300 miljoen te gaan realiseren.
In ieder geval is duidelijk dat deze bezuinigingen voor het allergrootste deel gevonden moeten worden binnen het speciaal en voortgezet speciaal onderwijs. En dat gaat ongetwijfeld pijn doen. Pijn in die zin dat dit wellicht personele gevolgen gaat hebben. Maar ook omdat deze maatregelen zo ongelooflijk onzorgvuldig genomen worden.
Akkoord, er moet bezuinigd worden in Nederland, dat begrijpt iedereen wel. En dat ook het onderwijs daar klaarblijkelijk niet aan kan ontkomen, is met enige fantasie eveneens nog wel voor te stellen. Wat echter in hoge mate stoort is dat met de bezuinigingen in het speciaal onderwijs niet alleen die leerlingen getroffen worden die juist de meeste aandacht en zorg nodig hebben, maar dat het daarnaast een ronduit botte ontkenning is van wat het speciaal onderwijs in al die jaren met elkaar aan expertise en kennis heeft opgebouwd.
Hoe moeten we anders de denktrant van het ministerie duiden dat de ambulante begeleiding vanuit het speciaal onderwijs voor leerlingen met een beperking in het reguliere onderwijs wel geschrapt kan worden? En hoe moeten wij de gedachten interpreteren dat leerlingen met ernstige meervoudige beperkingen maar uit het onderwijs en naar de zorg moeten?
Daar zijn maar twee woorden voor: onverantwoord en vooral dom. En je dan als leiders van dit land ook nog eens afvragen hoe het toch komt dat wij steeds lager op de internationale onderwijsladder zakken.
Wim Ludeke
Voorzitter College van Bestuur