Terugrijdend van de top van deze berg naar het dorpje aan de voet ervan, reden ze. Twee jongens van pakweg 14, 15 jaar. Allebei op een redelijk normaal uitziende fiets, in ieder geval geen racefiets of mountainbike. Spatbordjes, bagagedrager. Het was al een uur of zes, dus beiden moesten wel op eigen initiatief besloten hebben de Alpe d’Huez te beklimmen, aangezien het officiële Alpe d’Huzes deel inmiddels gesloten was.
Dat maakte het beeld ook zo nadrukkelijk: nauwelijks nog toeschouwers of andere fietsers, alleen zij, zwoegend in pas de vierde van de 23 bochten naar de top. En plotseling zag ik het. Een vierkant, wit kartonnen bordje. Aan het stuur vastgemaakt en er stond met een zwarte viltstift in blokletters iets opgeschreven. Nog dichterbij gekomen kon ik het lezen. Voor Mama. Met twee hoofdletters. Voor Mama. En of het nu de vermoeidheid of de ontelbare indrukken van die dag waren, maar dat beeld ontroerde mij tot in het diepst van mijn ziel en ik merkte dat de tranen over mijn wangen liepen.
Zoals het fenomeen Alpe d’Huzes mij vanaf de eerste kennismaking diep geroerd heeft. Rick Tuinman, onze collega van school De Linde uit Deventer, had het goed gezien. Ruim 10 maanden geleden overtuigde hij ons: met deelname aan de Alpe d’Huzes zouden we als organisatie niet alleen een bijdrage kunnen leveren aan de strijd tegen kanker, maar het zou ons als De Onderwijsspecialisten ook dichter bij elkaar kunnen brengen. En beide argumenten bleken meer dan waar te zijn.
Rick, Luuk, Olaf, Hennie, Richard, Nikka, Nico, Matthijs, André, Franceline, Jaap, Peter Jan, Olaf, Silvia, Léjan, Ed, Rein, Ivo, Kees, Rien, Ton, Elle en Frank trainden samen en fietsten uiteindelijk met elkaar die vreselijke berg op. Maar de hartverwarmende ondersteuning in morele en financiële zin van familie, relaties, vrienden, sponsoren én natuurlijk de collega's en de leerlingen met wie zij dagelijks werken, maakte het uiteindelijke succes. En leverde €60.000 op.
Onze grote dank aan iedereen die hier aan heeft bijgedragen en deze prachtige, nooit meer te vergeten ervaring heeft weten te realiseren. Ook namens al die nabestaanden van aan kanker overleden dierbaren, waarvan we er zovelen tegen kwamen op de Alpe. Zoals de twee jongens op hun standaard fiets, op weg naar de top van een bijna verlaten berg. Lijdend, zwetend, maar volhardend. Voor Mama.
Wim Ludeke
Voorzitter College van Bestuur